Jakub Wójcik „Spółdzielnia Tkacka Wójcik”

Punktem wyjścia projektu jest forma spółdzielni. Jednocześnie projekt staje się grą z konwencją instytucji oraz pytaniem o autorstwo, wykonawstwo, podział decyzji i własność powstającej pracy.
Moja babcia, Stanisława, od początku uczyła mnie wielu umiejętności związanych z pracą artystyczną i pomagała mi przy wykańczaniu tkanin. Jej syna, Zbigniewa, sam nauczyłem tkać. Jednocześnie to od niego nauczyłem się wielu umiejętności związanych z budowaniem i przygotowywaniem własnego warsztatu pracy. Jego małżonka, Iwona, również zaczęła tkać, ucząc się tej techniki od niego. Najważniejsze jest dla mnie to, że za powstającym gobelinem nie stoi jedna osoba, lecz wspólna praca kilku osób i relacje, które tę pracę umożliwiają.