kultura.tarnów

"Gdy przedmiot staje się zabytkiem"
2026-06-28 09:00 - 15:00, 2026-06-30 09:00 - 15:00, 2026-07-01 09:00 - 15:00, 2026-07-02 09:00 - 15:00, 2026-07-03 09:00 - 15:00, 2026-07-04 09:00 - 15:00, 2026-07-05 09:00 - 15:00, 2026-07-07 09:00 - 15:00 (Europe/Warsaw) and 8 more dates | Muzeum Ziemi Tarnowskiej, Rynek 3, Tarnów, małopolskie, 33-100, Polska
Gdy przedmiot staje się zabytkiem. Nowości w zbiorach Muzeum Ziemi Tarnowskiej – wernisaż wystawy.
Aparat fotograficzny z lat 20. XX w. z Zakładu Fotograficznego Mroczkowskich w Tarnowie czy dawne szyldy reklamowe tarnowskich zakładów – m.in. te historyczne obiekty będą po raz pierwszy pokazane jako eksponaty na wystawie „Gdy przedmiot staje się zabytkiem. Nowości w zbiorach Muzeum Ziemi Tarnowskiej.”
Prezentowana wystawa, w całości poświęcona jest nowym nabytkom z ostatnich kilku lat i stanowi wyraz wdzięczności dla wszystkich, którzy przekazują przedmioty do zbiorów Muzeum Ziemi Tarnowskiej. To dzięki nim kolekcja muzealna rokrocznie wzbogaca się i powiększa.
– Niejednokrotnie są to cenne pamiątki rodzinne, przechowywane od pokoleń, co tym bardziej podnosi wartość ofiarowanych obiektów – podkreśla Dorota Lewicka kurator wystawy.
Wystawa przypomina, że muzea są miejscami, w których chroni, zabezpiecza i udostępnia się dziedzictwo przeszłości kolejnym pokoleniom. Tylko w latach 2020-2025, Muzeum Ziemi Tarnowskiej weszło w posiadanie blisko pięciu tysięcy nowych obiektów muzealnych, z których ogromna część stanowiła darowiznę osób prywatnych.
Zadania muzeum nie ograniczają się do gromadzenia i pokazywania muzealiów na wystawach. Codzienną pracą muzealnika jest opracowywanie kolekcji, zbieranie danych historycznych dotyczących obiektów i ich opis. W pracowni fotograficznej wykonywana jest dokumentacja wizualna, konserwatorzy muzealni zabezpieczają zabytki i dokonują ich renowacji.
– Pamiątki rodzinne stanowią świadectwo przeszłości i są wyrazem więzi między pokoleniami. Ważne jest, aby np. listy czy zdjęcia odpowiednio przechowywać – dodaje Dorota Lewicka.
Wystawa zostanie otwarta w poniedziałek 16 marca 2026 r. o godz. 18:00 w Muzeum Historii Tarnowa i Regionu (Rynek 20-21). Wstęp na wernisaż jest bezpłatny. Wystawa czynna będzie do 30 sierpnia 2026 r.
Godziny otwarcia:
poniedziałek nieczynne
wtorek 9.00 – 15.00
środa 9.00 – 15.00
czwartek 9.00 – 15.00
piątek 9.00 – 17.00
sobota 10.00 – 15.00 (od 1 maja do 30 września); nieczynne (od 1 października do 30 kwietnia)
niedziela 10.00 – 15.00 (od 1 maja do 30 września); 10.00 – 14.00 (od 1 października do 30 kwietnia)

Jarmark Galicyjski 2026
2026-06-28 09:00 - 17:00 | Rynek, Tarnów, małopolskie, 33-100, Polska
Data wydarzenia: 26-28 czerwca 2026 r. (piątek, sobota, niedziela)
Tarnowski rynek (południowa, wschodnia i zachodnia część płyty Rynku)
Planowane godziny wydarzenia:

Piątek: 14:00 – 20:00
Sobota: 9:00-18:00
Niedziela: 9:00- 17:00

szczegóły wkrótce na: www.tarnow.travel

"Crash" - wystawa
2026-06-28 11:00 - 18:00, 2026-06-30 11:00 - 18:00, 2026-07-01 11:00 - 18:00, 2026-07-02 11:00 - 18:00, 2026-07-03 11:00 - 18:00, 2026-07-05 11:00 - 18:00, 2026-07-07 11:00 - 18:00, 2026-07-08 11:00 - 18:00 and 5 more dates | Biuro Wystaw Artystycznych, ul. Słowackiego 1, Tarnów, małopolskie, 33-100, Polska
To opowieść o emocjonalności „level hard” – o konieczności podkręcania potencjometrów, braku subtelności i przesadzie doświadczenia, by w ogóle móc coś naprawdę poczuć.
CRASH to wystawa o emocjach doprowadzonych do granic intensywności – o przesterze jako dominującym stanie współczesności. Nawiązując do kultowego filmu Davida Cronenberga projekt bada świat, w którym nadmiar bodźców prowadzi nie do głębszego odczuwania, lecz do znieczulenia. W efekcie, aby poczuć potrzeba bardziej, mocniej, głębiej. Żeby coś w nas drgnęło – trzeba przegiąć.
Literacki pierwowzór Ballarda i film Cronenberga z 1996 r. tworzą fundamenty tego imaginarium. Crash opowiada o świecie, w którym emocjonalny układ człowieka jest tak spłaszczony i obojętny, że dopiero katastrofa – wypadek, deformacja, zderzenie – potrafi coś w nim odprasować. Technologia staje się partnerem w poszukiwaniu intensywności, a trauma i pożądanie łączą się w jedna, dziwnie metaliczna, niepokojącą energię. Cronenberg przełożył to na obraz w sposób bezlitosny: dopiero kontakt z twardą materią, z karoserią, z pęknięciem i odkształceniem – rodzi uczucie realności.
Dziś nie potrzebujemy spektakularnych katastrof – żyjemy w ciągłym stanie mikrozderzeń: informacyjnych, emocjonalnych i sensorycznych. Intensywność stała się walutą, a przester – normą funkcjonowania.
Inspiracje filozoficzne (m.in. Georges Bataille, Paul Virilio, Mark Fisher) wskazują, że nadmiar energii i przyspieszenie wymagają ujścia, emocjonalnej higieny. W społeczeństwie zmęczenia, przemocy „pozytywności” (Byung-Chul Han) oraz płynnej nowoczesności (Zygmunt Bauman) emocje zostają spłaszczone, a intensywność musi być sztucznie generowana. Jednocześnie kapitalizm emocjonalny (Eva Illouz) przekształca uczucia w zasób i narzędzie produkcji.
W tym kontekście przester staje się także narzędziem politycznym – społeczeństwo przeciążone emocjonalnie reaguje szybciej i bardziej impulsywnie, co sprzyja jego sterowaniu. Technologie i algorytmy dodatkowo wzmacniają ten stan, projektując rzeczywistość jako nieustanny „crash test” percepcji.
Wystawa CRASH staje się przestrzenią nie tyle reprezentacji, ile testu. Prace artystów – Kacpra Bieli, Martyny Jastrzębskiej, Andrzeja Karmasza, Grzegorza Kumorka, Irminy Rusickiej i Kaspra Lecnima oraz Aleksandry Went – badają momenty napięcia, kolizji, deformacji i pęknięcia: od transformacji ciała, przez przeciążenie materii, po presje społeczne i polityczne.
Struktura wystawy opiera się na trzech wymiarach:
pre-crash – narastające napięcie i przeciążenie,
impact – moment zderzenia, intensywności i przesteru,
post-crash / overdrive – nowa, zdeformowana, ale żywa percepcja.
CRASH proponuje alternatywę wobec kultury łagodności i miękkich narracji. W świecie, który tłumi doświadczenie, autentyczność pojawia się dopiero w przekroczeniu – w pęknięciu, nadmiarze i hałasie. Crash nie jest tu końcem, lecz metodą odzyskiwania czucia.
To opowieść o emocjonalności „level hard” – o konieczności podkręcania potencjometrów, braku subtelności i przesadzie doświadczenia, by w ogóle móc coś naprawdę poczuć.
Kacper Biela
Artysta wizualny, urodzony w 2000 roku w Szczecinie. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Gdańsku na wydziale malarstwa w pracowni prof. Piotra Józefowicza i prof. ASP dr hab. Marcina Zawickiego. Jego główną dziedziną twórczą jest malarstwo, ale zajmuje się szeroko rozumianymi sztukami wizualnymi: grafika warsztatowa i komputerowa, tworzenie instalacji, film. Prace Kacpra można było oglądać na wielu wystawach zbiorowych oraz indywidualnych takich jak: Przeglądy prac studenckich ART’EM ALL i PROLOG, SELF CONTROL w przestrzeni wystawienniczej Food Hall Montownia w Gdańsku, SZTUKA NUMERYCZNA 23’ w galerii WL4 – Mleczny Piotr w Gdańsku, ETAP ROZPADU w galerii AOKZ w Łodzi, PRZESTRZEŃ WSPÓLNA w szczecińskim inkubatorze kultury czy TANATOS w galerii Żak w Gdańsku. Jego twórczość była publikowana w przeglądzie artystycznym magazynu „Art Monitor” oraz „Prestiż” magazyn trójmiejski. W swoich pracach podejmuje temat szeroko pojętej dezintegracji – rozpadu. Bazując na filozofii i obserwacji kultury, buduje swoją narrację wokół rozstrzyganego problemu.
Martyna Jastrzębska
Urodzona w 1987 roku w Kielcach, artystka wizualna, wykładowczyni Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Mieszka i pracuje w Gdyni i Warszawie. Pracuje głównie z instalacją i obiektem. W jej działaniach przeplatają się wątki zmiany, odradzania się, reinterpretacji znaczenia śladu, dekonstrukcji mitu i symbolu – najczęściej w kontekście post-feministycznym. Artystkę interesuje nowe definiowanie troski i wrażliwości. Jej prace prezentowane były m.in. w: Gdańskiej Galerii Miejskiej, Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie, Galerii Miejskiej Arsenał w Poznaniu, ZONA w Szczecinie, galerii Arsenał w Białymstoku, galerii Wozownia w Toruniu, Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu, NOMUS w Gdańsku, Galerii Bardzo Białej w Warszawie, galerii Złącze w Poznaniu, jak również m.in. na: Together Forever, Zukunftsvisionen w Görlitz, 14.Festiwal Open City, Lublin, Interphoto Festival, Białystok, Poznań Art Week, Warsaw Gallery Weekend, Biennale Sztuki Młodych Rybie Oko, Ostrale Biennale, Drezno, Festiwal Narracje Gdańsk. Rezydentka NES Artist Residency Iceland (2017), Centrum Rzeźby Polskiej (2023), JOYA AiR arte + ecologia (2024). Laureatka m.in.: Głównej Nagrody na IV Gdańskim Biennale Sztuki (2016), Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2018), Nagrody Miasta Gdańska dla Młodych Twórców Kultury za rok 2019; nominowana w kategorii „Odkrycie Roku 2019 w Kulturze” nagrody Pomorskie Sztormy (2020). Stypendystka Instytutu Adama Mickiewicza, nominowana przez Muzeum Narodowe w Gdańsku w międzynarodowym projekcie Baltic Horizons (2022-23). W 2022 roku otrzymała trzyletnie Stypendium Ministra dla Wybitnych Młodych Naukowców w dziedzinie sztuk pięknych i konserwacji dzieł sztuki. W 2025 roku otrzymała wyróżnienie honorowe VIII edycji Nagrody Sztuki im. Marii Anto i Elsy von Freytag-Loringhoven. Prace Martyny Jastrzębskiej znajdują się w kolekcjach prywatnych, Kolekcji na Nowe 100-lecie Banku Polskiego PKO, kolekcji sztuki współczesnej Muzeum Narodowego w Gdańsku.
Andrzej Karmasz
Artysta sztuk wizualnych, urodzony w 1976 roku w Gdańsku, zajmuje się modą, krawiectwem, fotografią, filmem, instalacjami multimedialnymi, działaniami performatywnymi. Andrzej Karmasz bada zagadnienia dotyczące mody, antropologii, zajmują go kwestie przekraczania granic kulturowych, genderowych, oraz procesy transformacji, przenikania pomiędzy kulturami i tradycjami. Ukończył wydział malarstwa i grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku (2003, stypendysta Rządu Japońskiego na Joshibi University of Art and Design w Japonii (2004-2006), doktor sztuk pięknych (2013), wykładowca akademicki na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku (2012-2022). Jego prace prezentowane były m.in. w: Nomus – Nowe Muzeum Sztuki w Gdańsku; BWA Wrocław Głowny; Weserburg Museum fur moderne Kunst, Bremen; Centrum Sztuki Współczesnej Kronika, Bytom; Gdańska Galeria Miejska; Centrum Sztuki Galeria EL, Elbląg; Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej, Wrocław; Signum Foundation, Wenecja; Croatian Association of Visual Artists (HDLU), Zagrzeb; Nieuwe Vide, Haarlem; Slovak National Gallery, Bratysława; Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa; Instytut Sztuki Wyspa, Gdańsk; Tokyo Metropolitan Art Museum. Jego prace znajdują się w kolekcjach prywatnych i publicznych: Gdańska Kolekcja Sztuki Współczesnej NOMUS – Nowe Muzeum Sztuki Dział Muzeum Narodowego w Gdańsku, kolekcji Fundacji Signum.
Grzegorz Kumorek
Artysta wizualny, rzeźbiarz pochodzący z Olszowej, urodzony w 1990. W 2016 roku ukończył studia na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie od 2020 pracuje jako asystent. W 2019 brał udział w 17. Przeglądzie Sztuki Survival we Wrocławiu, w 2023 zdobył Grand Prix IX Salonu BWA Tarnów, w 2024 był finalistą Biennale Rybie Oko 11. Swoje prace prezentował m.in. w Muzeum Narodowym w Krakowie, w Gdańskiej Galerii Miejskiej, Muzeum Współczesnym Wrocław. W praktyce artystycznej często odnosi się do swojego wiejskiego pochodzenia. Szuka form, bazując na pamięci materii, przestrzeni i ciała lub lokalnej historii mówionej. To czasem prowadzi go w obszar między człowiekiem a przyrodą, do formy i relacji podstawowej jaką jest bliskość biologiczna. Czerpiąc z intuicji, tworzy prymitywne konstrukcje, nawiązując do pamięci miejsca, w którym dominuje materiał prosty, prowincjonalny, podręczny jak patyki, siano, kamienie czy plastikowe śmieci.
Irmina Rusicka
Artystka wizualna, autorka instalacji, rzeźb, fotografii i realizacji site-specific, doktora sztuk pięknych. Absolwentka psychologii i historii sztuki w ramach MISH na Uniwersytecie Wrocławskim oraz Sztuki mediów na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, studiowała także na ASP w Warszawie w pracowniach Krzysztofa Wodiczki i Grzegorza Kowalskiego. W swojej praktyce zderzała samochody, naprawiała motocykl i zbierała środki na wykonanie dziury w budynku instytucji sztuki. Od roku 2021 koncentruje się na rzeźbie i fotografii. W swoich pracach przygląda się krajobrazowi ukształtowanemu przez niespełnione obietnice wzrostu i modernizacji. Sięga po materiały naturalne, odpady budowlane i elementy infrastruktury, w których zapisują się ślady tych procesów. Ważne pozostają dla niej działania kontekstualne, dialog z historią sztuki oraz sprawdzanie aktualności neoawangardowych gestów. Jest stypendystką Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2026), Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego (2021) oraz Stypendium im. Jerzego Grotowskiego (2021). Otrzymała nagrody: Talenty Trójki (2018) i WARTO (2019), była także finalistką Nagrody Fundacji Grey House (2018). Od roku 2016 jest członkinią Obywatelskiego Forum Sztuki Współczesnej, od 2018 – wykładowczynią akademicką. Współautorka Nowych Porozumień ws. honorariów artystycznych (2025). Działa indywidualnie oraz we współpracy z Kasprem Lecnimem. Mieszka i pracuje w Warszawie.
Kasper Lecnim
Artysta wizualny, absolwent Akademii Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu. Zdarzyło mu się produkować szaliki, organizować przeprowadzki, odśnieżać drogi, zderzać auta i wyzywać na pojedynki dyrektorów instytucji kultury. Obecnie koncentruje się na obiektach i instalacjach. Sięga po materiały zużyte, błahe, marginalne lub traktowane jako zbędne. Praktykuje sztukę, która nie musi być zawsze poważna. Interesuje go niespełnienie, które niesie ze sobą nowoczesność, a także katastrofy, błędy, gruzy budowlane i wszystko to, co na nich narasta i pęcznieje. Od roku 2014 jest wykładowcą akademickim, w 2025 roku uzyskał stopień doktora. Członek OFSW, współautor treści Nowych Porozumień ws. honorariów artystycznych (2025). Pracuje indywidualnie oraz wspólnie z Irminą Rusicką. Mieszka i pracuje w Warszawie.
Aleksandra Went
Artystka sztuk wizualnych, rzeźbiarka, twórczyni ceramiki. Ukończyła wydział rzeźby gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych (2003r.). Od ponad dwóch dekad tworzy wraz z Alicją Karską duet artystyczny Karska/Went, w którym eksplorują różne media — przede wszystkim fotografię i film. Jako duet brały udział w wielu wystawach w Polsce i za granicą, ich prace znajdują się w kolekcjach najważniejszych instytucji sztuki w Polsce m.in. Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, CSW Zamek Ujazdowski, Nomus Nowe Muzeum Sztuki.
Na stałe związane z warszawską Fundacją Profile.
Od 2019 roku prowadzi pracownię ceramiczną – „Wela Ont Ceramika”, w której regularnie odbywają się warsztaty lepienia w glinie. W pracowni rozwija autorskie projekty, w których tworzy obiekty balansujące na pograniczu rzeźby i sztuki użytkowej. Pociąga ją surowość gliny, jej naturalna struktura, bogactwo barw i odcieni. Tworzy pojedyncze egzemplarze, unikaty lub krótkie serie. Wszystko powstaje z powolnym procesie ręcznej pracy.
BWA / Pałacyk Strzelecki ul. Słowackiego 1, 33-100 Tarnów
Termin: 16.05 – 16.07.2026
Wernisaż wystawy: sobota, 16.05.2026, g. 19:30 | NOC MUZEÓW
Godziny otwarcia ekspozycji: wt-pt: 11:00 – 18:00 (ostatnie wejście na wystawę o g. 17:45) ndz: 11:00 – 18:00 (ostatnie wejście na wystawę o g. 17:45)
Wstęp: bilet normalny: 10zł, bilet ulgowy: 5 zł, bilet czwartkowy: 1 zł
